Big Blind Blues

Press

01 Jan 08

Revolver Magazine

Lil' Blue Thing van het album Dressed to win

"Je had Big Boy Crudup, Big Maybelle, Big Mama Thornton en Big Joe Turner. En Blind Willie McTell, Blind Blake, Blind Boy Fuller en Blind Lemon Jefferson. Allemaal legendarische bluesartiesten. Maar nu heb je Big Blind. Alleen al door die naam kan het niet meer misgaan.

Deze Grote Blinde is een dampende bluesband uit - nota bene - Noordwijk. Vier jonge gasten die lawaaierig musiceren in rokerige kroegen prefereren boven de dagelijkse strandwandeling vol frisse zeewind waar hun dorpsgenoten zo dol op zijn.

Big Blind werd pas een jaar geleden opgericht, waarbij het kwartet de muziek van hun voorbeelden Howlin' Wolf, Lester Butler, Stevie Ray en Jimmie Vaughan, The Hoax en Cuban Heels als voorbeeld nam, om daar een even eigenwijze als energieke draai aan te geven. Onze recensent Jaap van Eik schrijft verderop in dit blad: 'Kijk, dit is nou eens een lekker bandke'. wij sluiten ons daar van hartte bij aan. En zijn het daarom eens met de toekomstvoorspelling: 'Met dit stelletje jonge honden van de blues gaat het nog lang onrustig blijven.' "

Big Blind
Gatverdegatverdamme, wat klinken deze jongen Nederlandse bluesgasten smerig!

"Wie in het verleden muziek heeft gemaakt, herkent zichzelf in wat een nieuwe generatie overkomt. Je ziet de zalen weer voor je, de menigte die voor je neus staat, je laat nog eens de ups en downs aan de voorbijtrekken. Zo voert een aangenaam gesprek met zanger/mondorganist Wesley van Werkhoven me even terug naar mijn dagen als bassist van een bekende band. Vreemd genoeg moet ik daarbij denken aan Dancing De Witte Paarden te Steenwijkerwold. Als de uitbater vond dat er nu maar eens gedronken moest worden, deed hij pardoes de zaallichten aan. Was er naar zijn mening genoeg verteerd, draaide hij ze weer uit ten teken dat de instrumenten weer opgevat dienden te worden.

Sindsdien is er gelukkig veel veranderd, zo blijkt uit het aanstekelijke relaas van de voorman van Big Blind. Dit prille bluesbandje lijkt alles mee te hebben: jeugd, een tomeloze inzet, een onverwaardelijke toewijding en een uitmuntend debuutalbum getiteld Dressed To Win. Wesley, gitarist JJ van Duijn, bassist Dirk van Duijn (geen broers maar neven) en drummer Niels Duindam stonden al in het voorprogramma van popa Chubby en Ian Siegal. 'Dat was natuurlijk helemaal te gek. Ian Siegal vroeg JJ en mij of we zin hadden om even mee te doen. Daar sta je dan, twee jonge gasten voor een uitverkochte Bosuil. Dat was gaaf hoor.'

Toch is het nog moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen, want Wesley werkt gewoon overdag. 'We hebben gelukkig een volle agenda', zegt hij. 'Maar we kunnen er nog niet van leven, we hebben ons geld geinvesteerd in de cd.' Hij kreeg op 4-jarige leeftijd een mondharmonica cadeau, hetgeen tot een waarachtige liefde voor het leven is uitgegroeid. 'En mijn ouders sleepten me overal mee naartoe. Toen ik een jaar of zeven was, stond ik al op het podium bij de Engelse band Blues In Trouble. Later ga je natuurlijk dwarsliggen en vind je niks goed wat je ouders goed vinden. Toen heb ik me een beetje met metal beziggehouden, wat ik nog steeds wel lekker vind. Maar uiteindelijk werd ik opnieuw verliefd op de blues. Je komt toch altijd weer terug bij je roots.'

Opvallend aan Big Blind is de 'punky attitude', zoals het in hun bio wordt verwoord. Het lijkt een wat merkwaardige aanbeveling, maar eigenlijk is het een rake omschrijving van wat de band van de gevestigde concurrentie onderscheidt. Big Blind is op een positieve manier 'ongepolijst', zou je kunnen zeggen. Geen wonder dat Wesley vrij uitgesproken is in zijn voorkeuren. 'Ik houd van alles wat het Cool Buzz-label uitbrengt: T99 en Cuban Heels. Hoewel ik iemand als Julian Sas meesterlijk vind, is zijn muziek me niet boeiend genoeg. Hetzelfde heb ik met Popa Chubby en Walter Trout - er zit te veel gitaar in en te weinig mondharmonica of iets anders. Wat wij doen is net iets smeriger.' "

Dressed to win

" Kijk, dit is nou eens een lekker bandje. Blues is een beperkte muzieksoort. Het gaat vooral om wat je erin weet te leggen. Beschik je over weinig bagage, heb je weinig inhoud, dan wordt het helemaal niks. Blijft er weinig anders over dan zielloos gedreitel in drie akkoorden.

Big Blind heeft hier geen last van. De vier jongens zijn geen gladde virtuozen, er is niets geroutineerds of sophiticated aan wat ze doen en ze weten feilloos de juiste toon te treffen. Ze hebben een bepaalde ongeremdheid over zich, waardoor de muziek de luidsprekers als het ware uitspat. Het begint al meteen voortvarend met afwisselend zang en flitsend mondharmonicaspel, dat aan de betreurde John Lagrand doet denken. Deze expressieve combinatie is trouwens niet het enige dat opvalt. De ritmesectie kan bijvoorbeeld iets wat lang niet iedereen kan: onbedaarlijk swingen.

Opdat we ons schrap zetten, met dit stelletje jonge honden van de blues gaat het nog lang onrustig blijven."

Bron: Revolver Magazine